Na zijn vertrek kreeg zijn leven een moeilijke wending: leven in de bossen van Kessel-Lo, aanvaringen met de politie en gedwongen opnames. De laatste jaren werden gekenmerkt door internering en een gebrek aan passende psychiatrische opvang, wat ertoe leidde dat hij tijd doorbracht in de gevangenissen van Leuven en Merksplas.
Zijn zus Marianne plaatste een emotioneel eerbetoon op Facebook en noemde hem een 'vrolijke schavuit' met talenten als tekenen, schilderen, schrijven en acteren. Kort voor zijn overlijden vond nog een verzoening plaats: hij kon naar verluidt de zoon die hij nooit had zien opgroeien nog eenmaal vasthouden.